From the blog...

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

// Author: Alexandros Androulakis // 0 Comments

Όταν μου ζητήθηκε να σκεφτώ ένα θέμα για τη δικαιοσύνη , αλλά που να την παριστάνει με ανδρική μορφή, αιφνιδιάστηκα . Ήταν και μια πρόκληση. Να ξεφύγουμε από τη συνηθισμένη γυναικεία απεικόνιση. Σχεδόν αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό και οι διάφορες παραστάσεις που απεικονίζουν τη δικαιοσύνη σα να παίζει τυφλόμυγα.

Να αλλάξουμε κι αυτό , σκέφτηκα. Για να αποδοθεί όμως όπως πρέπει, η δικαιοσύνη χρειάζεται  να βλέπει καλά, για να κρίνει σωστά. Είχα αρχίσει να ενθουσιάζομαι και ονειρευόμουν επικές απεικονίσεις. Λέω «ονειρευόμουν» γιατί τίποτα δεν ήταν ακόμα ξεκάθαρο στο μυαλό μου. Όταν καθόμουν μ’ ένα χαρτί κι ένα μολύβι, δεν μπορούσα να σχεδιάσω τίποτα το συγκεκριμένο.  «Άστο, λέω, θα έρθει η ώρα του»

Έφτιαχνα άλλα έργα, κι αυτό στριφογύριζε – διακριτικά – στο βάθος του μυαλού μου. Θα περίμενε κανείς να επηρεαστώ από την  κακή εικόνα που έχουμε – ως μέσος όρος – για την δικαιοσύνη. Να σκεφτώ αδικίες που γίνονται, συμφέροντα που παίζονται, παραδικαστικά κυκλώματα και άλλα τέτοια. Όλως περιέργως , εξαρχής, δεν σκέφτηκα τίποτα από όλ’ αυτά, αλλά φαντάστηκα τη «δικαιοσύνη» να αποδίδεται δίκαια!!! Κι όχι μόνο στις μέρες μας .

Σκεφτόμουν όλους αυτούς τους χαρακτήρες του Τσιφόρου: μικροαπατεονίσκοι,  ψιλολωποδύτες, ταλαίπωροι , εξαπατημένοι, αλλά …δράστες. Δίκαια βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα

Η δικαιοσύνη έχει αποδοθεί, αλλά η κατάσταση – όσο κι αν θέλει ο Τσιφόρος να μας την παρουσιάσει από την αστεία της πλευρά – είναι ένα δράμα.

Σκεφτόμουν και τον  δήμιο  που με το τσεκούρι παίρνει το κεφάλι κάποιου που έχει βιάσει και σκοτώσει ανήλικα παιδάκια !

Σκεφτόμουν και τον  κατά συρροή δολοφόνο που καταδικάστηκε ισόβια  κι από τη μια να κλαιν οι μανάδες  και οι πατεράδες των σκοτωμένων και από την άλλη, βουβοί,  η μάνα κι ο πατέρας του φονιά!

Η δικαιοσύνη  έχει αποδοθεί, αλλά η κατάσταση, έτσι κι αλλιώς είναι ένα δράμα.

Αν προσωποποιούσαμε τη δικαιοσύνη μετά από μια τέτοια απονομή, πως θα ήταν;

Κι έτσι, μετά από αρκετές  εβδομάδες, «οδηγήθηκα» στο παρακάτω σχέδιο.

clip_image002

Όπως όλα τα θέματα έχουν πολλές πλευρές , έτσι και οι παραπάνω σκέψεις και το σχέδιο, αποτελούν μία από τις πλευρές τις δικαιοσύνης. Καλό και ενδιαφέρον, από πολλές απόψεις αλλά…

Θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι πιο καθολικό;

Ίσως. Αλλά ποιός  είμ’  εγώ να συλλάβω τη δικαιοσύνη καθολικά;

Περνούσε ο καιρός κι άφηνα τις  σκέψεις μου να κάνουν υπόγεια δουλειά ενώ εγώ , στην επιφάνεια, ζωγράφιζα άλλα πράγματα.

Και σιγά , σιγά ξαναγύριζα στις αρχικές μου σκέψεις.

Η δικαιοσύνη άντρας. Σωστό.

Σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία τι υποκρισία είναι αυτή να εξακολουθούμε να την παριστάνουμε ως γυναίκα; Μήπως – ακριβώς επειδή είμαστε ανδροκρατούμενη κοινωνία – για να δείξουμε τις ατέλειές της;

Η δικαιοσύνη με μάτια ορθάνοιχτα. Βλέπω καλά , άρα κρίνω σωστά.

Πάμε για το δέον.

Δεν θέλω να περιγράψω, αλλά να δείξω

Τι να δείξω;

Το δέον.

Αν  συνέβαινε θα ήταν πολύ όμορφο, σχεδόν αγγελικό!

Άγγελος λοιπόν, όχι κατ’ ανάγκην τιμωρός των αδίκων, αλλά ευεργέτης των αδικημένων!!!

Πολύ ωραίο.

Ναι αλλά οι νόμοι είναι των ανθρώπων. Ακόμα κι ο Μωυσής που τους πήρε – λένε – από το Θεό τους έγραψε σε πέτρινες πλάκες για να είναι στέρεοι.   Ακόμα και το τραγούδι λέει  «Χαμήλωσε, από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα»,  τα όνειρα που φτιάχνουν καλύτερες ανθρώπινες κοινωνίες.

Ο άγγελός μας έπρεπε να πατά σε στέρεο έδαφος. Όταν ζυγιάζει τα ανθρώπινα πρέπει να αφήσει για λίγο τα φτερά του.

Το δέον:

η Δικαιοσύνη ευεργέτης των αδικημένων  τα υπόλοιπα είναι εικαστικά τερτίπια.

clip_image004

Comments are closed.